Ter nagedachtenis van onze lieve kleine "Mbwa Wangu Jua" Toen het reutje oranje geruit ongeveer twee weken was begon het na het eten elke keer te spugen en liep de melk zijn neusje  uit. We dachten eerst dat hij gewoon te gretig en te gulzig was maar na een aantal dagen zagen we dat dit niet normaal was.  Augusta begon te denken aan een Megaoesophagus dit omdat een kennis van ons dit had meegemaakt bij een teckel en de  symptomen van onze reu overeenkomsten vertoonde. Met dit in het achterhoofd zijn we naar de dierenarts gegaan en  hebben dit met haar besproken. Ze gaf aan dat het zou kunnen maar dat deze aandoening bij Ridgebacks zelden voorkomt.  Zij dacht eerder dat het waarschijnlijk een allergische reactie was van de antibioticakeur, die de puppies net hadden gehad.  We moesten hem wat in de gaten houden en zorgen dat hij niet te gulzig ging eten. Na elke voeding legde we hem schuin  omhoog en zo kon hij dan gaan slapen. Maar het werd niet minder en hij bleef maar spugen, het was echt een zielig gezicht.  Na elke voeding voelde hij zich erg ziek, had buikpijn en was erg misselijk, meestal een uur na de voeding knapte hij weer op  en was hij weer een vrolijk manneke! Omdat hij ook niet meer echt aankwam, vergeleken met zijn broertje en zusjes, maakten wij  ons steeds meer zorgen en zijn toen op Goede Vrijdag weer naar de dierenarts gegaan. Om  uit te kunnen sluiten dat het om een Megaoesophagus ging moesten er röntgenfoto's van de  pup gemaakt worden. Op de foto zag je wel dat zijn slokdarm verbreed was maar omdat dit  zeer specialistische kennis vereiste kon zij niet echt aangeven of er nu echt spraken was van  een Megaoesophagus of niet. Voor de zekerheid kregen we een middel mee dat zijn  slokdarm zou moeten gaan prikkelen en kregen we het advies dat we na elke voeding de pup  een uur tegen ons aan en omhoog moesten houden zodat hij het voedsel niet kon opgeven.  Ook werd er een afspraak geregeld met een specialistische dierenkliniek in Utrecht waar men is gespecialiseerd in oa radio- en neurologie, helaas konden we hier dinsdagmiddag pas  terecht.   Omdat de puppies ongeveer om de 2 á 3 uur eten betekende dit dat Augusta  zowel overdag als 's nachts alleen nog maar met puppy oranje bezig was en  de tijd die ze tussendoor nog even over had moest gebruiken om de overige  puppies te verzorgen. Al het overige kwam even op een tweedeplaats.  Dinsdagmorgen ging het helemaal niet goed met de pup, hij bleef maar  speeksel braken en het leek wel dat hij hierdoor in een soort schok toestand  kwam. Hij begon helemaal te trillen en reageerde niet echt meer op prikkels  van buiten. We hebben met spoed de dierenarts gebeld en konden direct  langskomen. Daar aangekomen bleek hij gelukkig weer iets hersteld te zijn  maar hij bleef braaknijgingen houden. Omdat we om 12:30 bij de specialist  moesten zijn, adviseerde de dierenarts om hem geen voeding meer te geven  en hem maar recht omhoog te houden. Bij de specialist aangekomen werden we vrij snel geholpen, alle wachtende patiënte vonden dat wij maar voor moesten gaan  want zo'n zielige pup kon je toch niet laten wachten! Het duurde voor ons toch nog een eeuwigheid voordat we naar binnen  konden en dat hij onderzocht werd. Voor de specialist was het al snel duidelijk, maar hij wilde nog wel wat extra foto's maken  en wat bloedtesten doen. Op de nieuwe foto zagen wij het duidelijk, de slokdarm was van het begin tot het einde verwijd, een  overduidelijke Megaoesophagus. Deze vorm van een Megaoesophagus had zelf de specialist nog nooit gezien. Hij wilde dan  ook eerst nog met enkele collgea's van de faculteit dierengeneeskunde, van de Universiteit van Utrecht, spreken om na te  gaan of hiervoor een behandeling bestond. Afgesproken werd dat we donderdag om de uitslag konden bellen. Toen konden  we weer naar huis, eigenlijk niets wijzer maar wel een strohalmpje waar wij ons aan vast wilde houden en dat eigenlijk tegen  beter weten in.   Donderdag de specialist gebeld en die gaf aan dat de bloedtest voor een  schildklier afwijking nog niet binnen was en dat dit waarschijnlijk pas na het  weekend zou worden. Tot die tijd onzekerheid en gewoon doorgaan met de pup  rechtop te houden na elke maaltijd. Met het gezin toen besproken wat als alle  testen negatief zouden zijn, we hebben alle opties doorgenomen van de pup  zelf houden, inclusief alle nadelige gevolgen en gevaren van dien, tot, het  laatste wat we wilde, euthanasie. Na vele emotionele momenten hebben wij  toch maar besloten om de pup maandag te laten inslapen want een hond heeft  ook recht op een waardig bestaan en die zou hij met deze aandoening nooit  krijgen. We zouden het weekend gebruiken om waardig afscheid te nemen en  om extra foto's van hem te maken en nog van hem te genieten de korte tijd die  we met hem zouden hebben! Maar zoveel tijd kregen we helaas niet, vrijdag na een maaltijd bleef hij maar braken en er kwam meer uit dan wat er in was  gegaan, het was een heel zielig gezicht hoe het pupje zich voelde. Hoe moeilijk het ook was we hebben toen toch maar  besloten om niet tot maandag te wachten maar om hem dan maar deze zelfde avond nog te laten inslapen. Omdat het al  weekend was wilde wij niet de dierenartscentrale bellen en de kans lopen een wild vreemde dierenarts aan de lijn te krijgen  waaraan je dan weer het hele verhaal kan uiteenzetten en die zullen niet zomaar een pupje laten inslapen.We hebben toen  maar besloten de dierenarts specialisten in Utrecht te bellen want die wisten tenminste precies wat er aan de hand was en zij  hadden ook een 7 x 24 uur dienstverlening dus dag en nacht te bereiken. Toen wij belde kregen wij gelukkig onze eigen  dierenarts specialist aan de lijn, hij had die avond zelf dienst en kon ons besluit goed begrijpen en stond 100% achter onze  beslissing. We spraken af dat we eerst nog afscheid van hem wilde nemen en dat we over  een dik uur in de praktijk zouden zijn. De uren daarna waren zeer emotionele  alsof hij het voelde dat hij niet meer hoefde te vechten. Hij lag heel rustig bij  ons en hebben veel foto's samen met de gezinsleden en Bangweulu kunnen  maken. Maar toen moesten we toch echt afscheiden nemen zodat we naar de  dierarts konden gaan. Wij zijn toen samen naar Utrecht gereden, het was een  lange zeer emotionele rit. Augusta had hem in een doek op haar schoot en  heeft toen afscheid kunnen nemen van ons ventje. Ondertussen hadden de  kinderen thuis, samen met een vriendin van ons, een naam voor hem gekozen  zodat hij niet als “puppie oranje” maar als Mbwa Wangu Jua (Zon, kracht,  doorzetter) zou sterven.   Daar aangekomen moesten we nog even wachten omdat de dierenarts nog bezig was in de operatiekamer. We keken elkaar  aan en opperde om maar weer weg te gaan maar dat waren onze laatste stuiptrekkingen, het was wel een zeer moeilijke en  emotionele beslissing maar uiteindelijk wel de juiste. Na een minuut of wat kwam de dierarts binnen en vroeg ons mee te  gaan naar de behandelkamer. Daar aangekomen hebben wij nogmaals alle opties doorgenomen en kwamen gezamenlijk tot  de conclusie dat de pup geen volwaardig bestaan zou krijgen en dat euthanasie het beste voor hem zou zijn. De pup werd  klaar gemaakt en wij mochten zelf aangeven wanneer hij kon inslapen, de arts gaf ons alle tijd die wij dachten nodig te  hebben zodat we waardig afscheid van hem konden nemen. Toen was het zo ver, het leek net of hij ging slapen het was snel achter de rug. We hebben de  pup mee naar huis genomen en de volgende dag begraven. We hebben het er heel moeilijk  mee gehad maar er waren nog vijf gezonde puppies over en die eisten onze aandacht op,  gelukkig maar want zo werd onze gedachten  weer een beetje afgeleid en konden we toch  nog genieten van die donderstenen. We missen Jua nog steeds en denken nog vaak aan ons lief mannetje Ter nagedachtenis hebben onze dochters onderstaand gedichten gemaakt voor Mbwa Wangu Jua die wij graag met jullie willen delen. Contact Us    |    SiteMap      |     Credit & Copyright Mijn honden Jua * 14-03-2009   † 17-04-2009 Gemaakt door Celine van Duijn Gemaakt door Janissa van Duijn