De Bevalling
Amersfoort, 14 maart 2009 -
We dachten dat het een
'normale' bevalling zou
worden maar we kwamen
bedrogen uit, want het liep
uiteindelijk uit op een
keizersnee. Vrijdagmiddag
13 maart begon Bangweulu
al onrustig te worden, ze liep maar
heen en weer en ze wist dat er iets ging
gebeuren maar wat dat wist ze nog niet.
Augusta is de gehele nacht bij haar gebleven en
heeft die nacht niet veel geslapen. Rond een uur
of 05:30 leek het erop dat ze weeën kreeg, gauw
Nicole (fokker) en Debbie gebeld of ze alvast konden komen. We hadden nl afgesproken dat Nicole en Debbie de bevalling
zouden begeleiden, die hebben al zoveel ervaring en dat kwam nu ook goed uit
Binnen een klein half uurtje waren ze bij ons en we dachten "kom op daar ga we" maar er gebeurden eigenlijk nog helemaal
niets en ze bleef maar rond lopen en af en toe kreeg zij weer een wee. Af en toe wist ze niet waar ze het moest
zoeken en legde haar kop bij iedereen op schoot en keek ons dan aan met een blik van "ik vind dit niet leuk...."
Begin van de avond begon het allemaal echt door te zetten, ze kreeg regelmatig persweeën en om een uur of acht
werd het eerste pupje geboren. Helaas werd deze dood geboren, waarschijnlijk was dit al een tijdje geleden
gebeurd want het pupje woog net 240 gram en was nog niet helemaal volmaakt
Ondanks dat Bangweulu haar best deed en goede persweeën kreeg, kwam er geen tweede pupje. Na een klein
uurtje hebben wij de dierenarts maar gebeld om te vragen wat we nu moesten doen. Die gaf het advies om nog
maximaal een half uurtje te proberen en als er dan nog steeds niets zou komen dan naar de dierenkliniek te
komen.
En jullie begrijpen het al, er kwam niets dus moesten wij naar de dierenkliniek. Voorzichtig hebben wij Bangweulu
in de auto 'gehesen' en zijn toen met z'n allen (Debbie, Nicole, Augusta en Leo) naar de dierenarts gereden. De dierenkliniek
ligt aan de andere kant van de stad en na een kleine 20 minuten rijden waren we daar en konden we direct doorlopen.
Bangweulu had het waarschijnlijk wel door waar ze was en wilde direct weer naar buiten. Dat ging en mocht natuurlijk niet, ze
kreeg een narcose-injectie en na een kleine strijd, ze wilde niet toegeven aan wat er nu weer met haar lichaam gebeurde, viel
ze uiteindelijk in slaap.
Het zou een uurtje duren en de dierenarts wilde haar ook eerst goed bijlaten komen voordat ze weer mee naar huis mee
mocht. We moesten dus nu zonder Bangweulu naar huis en dat was best erg emotioneel, maar we wisten dat ze hier in
goede handen was.
Thuis gekomen moesten we 'wachten' en wat duurt een uur dan lang! Na iets meer dan een uur kregen wij het
verlossende telefoontje "alles was goed gegaan" en ze feliciteerde ons met drie teefjes en drie
reutjes.
We konden Bangweulu en de puppies om 00:15 komen ophalen, nou dat hoefde ze ons maar
een keer te zeggen. Om 00:00 stapten we weer met z'n allen in de auto maar nu
om het grut op te halen, gelukkig was het lekker rustig op de weg en waren dan
ook snel bij de dierenarts. Daar kwam Bangweulu ons al te gemoedlopen, nou
lopen het was meer waggelen wat ze deed. Ze had nog wel wat last van de narcose
en we hebben haar voorzichtig weer begeleid naar de auto. De puppies waren in een
deken gewikkeld en lagen in een PTT-Post kist, gelukkig was het een port betaald kist
en konden we ze zo meenemen. We begrepen van de dierenarts dat we niet langer
hadden moeten wachten want de placenta begon al lost te laten!
Eenmaal thuis gekomen begon het allemaal echt, we wisten best wel dat het zwaar zou
zijn maar we
hadden geen rekening met een keizersnee gehouden en ook niet dat Bangweulu in eerste instantie helemaal
niets van de puppies wilde weten. Dat gebeurd wel vaker wat ze heeft het natuurlijke verloop van een bevalling
en het drooglikken van de puppies helemaal niet meegemaakt. Je gaat slapen en dan wordt je wakker en heb je
6 van die piepende dingen om je heen liggen, dat is echt eng! Het was dan ook een hele zware nacht,
Bangweulu wilde wel voeden maar meer ook niet, de puppies likken voor het stimuleren van de darmen en
blaas zat er niet in dat moesten wij doen met een vochtigdoekje.
Was je net klaar met de laatste de kon je weer met de eerste beginnen. Op dat
moment waren we blij dat we er maar zes puppie hadden. Gelukkig bleef onze
oudste dochter Celine op om te helpen zodat Augusta af en toe even haar ogen
dicht kon doen, maar van slapen kwam eigenlijk helemaal niets van. 's Morgens
vroeg hebben wij de wachtgewisseld en ging Celine naar bed en heb ik Debbie
opgehaald want we wisten het even niet meer hoe we dit nu weer moesten
aanpakken.
Debbie had van alles meegenomen, slagroom, homopatisch middeltje, etc. We moesten alles
proberen om Bangweulu te stimuleren om nu voor moedertje te gaan spelen. Het ging niet
vanzelf, de slagroom vond ze wel lekker maar toen we het op een puppie smeerde toen vond
ze het opeens niet lekker meer. Toen vertlede Debbie ons dat we dan maar de ontlasting van de
puppies op haar bek moesten smeren zodat ze dit dan wel moest gaan oplikken en zo de prikkels
zou krijgen. Regelmatig boden wij op onze hand een puppie aan en na een tijdje begon ze deze
te likken, maar op het moment dat we het puppie voor haar neerlegde vond ze het nog erg eng en
wist niet wat ze nu precies met die piep dingen moest doen. Maar na enkele uren begon ze
opeens de puppies uit zichzelf te likken, we waren enorm blij, eindelijk en het ging steeds beter.
Nu maar afwachten hoe deze nacht gaat, hopelijk gaat het goed zodat we wat meer nachtrust
krijgen. Augusta blijft nog wel in de woonkamer slapen zodat ze dan snel kan reageren als er
opeens veel gepiept wordt.
Ondanks alles zijn we ontzettend blij met de puppies en hopen dat het allemaal goed gaat. De
komende dagen moeten we nog wat rustig aan doen maar daarna kunnen de mensen komen
kijken, wel natuurlijk even bellen natuurlijk wat moeder en puppies moeten regelmatig rusten.
Wordt uiteraard vervolgt.......
Informatie over "De normale bevalling van een hond"
klik hier.
.
“Verloskamer dierenarts (links), alles staat
thuis klaar (boven)”
Klik hier voor meer foto’s.
Contact Us | SiteMap | Credit & Copyright